ТЕМАТИЧЕСКАЯ РУБРИКА: ЛЕТО

Все тексты даны в белорусскоязычном изложении. Бясконцая дарога жыцця некалi была падзеленая людской мудрасцю на розныя кавалкi: каб прасцей iсцi, каб мець шанец пачаць нанова, каб неяк iнакш паспець выявiць сябе ý незваротна адным жыццi. I ý падмурку такога падзелу ляжыць знак мяжы альбо павароткi. Год - знак пройдзенага ад канца да пачатку кола. Дзень падзелены мяжою з цемрай. Зiма замятае стары год i абвяшчае Раство года новага. Вясна абуджае жыццё i поýнiць яго надзеямi. Восень падводзiць рахунак няспраýджаным веснавым мроям i збiрае ýраджай. А лета стаiць памiж iмi i, здаецца, нiчым не вызначаецца. На пакручастай дарозе года лета - роýны i пыльны гасцiнец. Лета - час вакацый. Лета - мёртвы сезон. Драбнее натоýп у гарадах, разбегшыся па гародах … Лета пара ýтульнасцi i прыгажосцi, на якую дзiвуецца сонца, амаль забыýшыся на сон. I таму летам самыя доýгiя i цёплыя днi, самыя галасiстыя спевы птушак, самае поýнае бруенне жыцця кожнага з нас паасобку. Нездарма лета - час адпачынку. Любы вандроýнiк, узышоýшы на гару, спынiцца, кiне навокал позiркам: колькi пройдзена, колькi яшчэ засталося прайсцi… Лета - вяршыня года. З вяршынi лета бачная ýся дарога у 300 з лiшкам дзён. I таму лета - сiмвал года. I таму пiсалi продкi " В ЛЕТО", i таму мы кажам "летась" i "сёлета", пазначаючы гэтак цэлы год, увесь шлях да i ад вяршынi. Лета поýнае фарбаý i таямнiцаý. I таму лета вабiць паэтаý. Андрэй Кузьнечык

	Новы дзень Дзякуй Богу, што дзень нараджаецца - Цiхi, ясны i цёплы такi. Разам з целам душа прачынаецца I на сонца глядзiць з-пад рукi. I вачамi маiмi ýсмiхаецца Кветкам, небу - ýсяму хараству … Мо нарэшце той дзень пачынаецца, Што ý суладдзi з душой пражыву ? П.Саковiч1
	*** Табе складаю песню ля кастра, Маёй зямлi зялёнае застолле, Калi ý бярозы белыя за полем Апусцiцца крылатая зара. Гарыць касцёр, як роздум вечаровы, Спявае мне аб сонечных лугах, Дзе доiць мацi белую карову, Дзе звон травы, дзе сонца ý ручаях. Там маiх продкаý галасы i крокi, Там ад стагоý кладзецца сiнi цень. I спяць у небе срэбныя аблокi, Як дзецi, што змарылiся за дзень. Зямля мая ! Мой дом, мой хлеб адзiны, Я вечна твой, я б'ю табе чалом. Хай вецер i праз вёсны i праз зiмы Звiнiць ля вуха залатым чмялём. Л.Дайнека2
	*** Жаваранак, ранiцы падручны, Сонца разбудзiý - такi буян ! I яно, як старажытны лучнiк, Развязала стрэл тугi калчан. Стрэлы ýпалi залацiстым градам. Далячынь, як цецiва, гудзе. Сонца на запыленых прысадах! Сонца на траве i на вадзе! З неба стрэлы сыплюцца так кучна, Што блiшчыць уся зямля наýдзiý. Жаваранак, ранiцы падручны, Хай бы сонца ты заýжды будзiý ! В.Гардзей3
	*** Гарачы лiпень самлеý на лiпах, У жоýтым цвеце там звон пчалiны. У хвойным лесе салодкi лiпень Зачэрпне дзеткам вядро малiны. Убраннi ý хатах аб'е парогi: На тое ж лiпень, каб спалi мала. У садзе лiпень - садоýнiк строгi, На лузе лiпень - касец удалы. Затым на нiвах, дзе млее жыта, Даспелiць зерне - сялу на млiва. Зрабiý бы болей, ды час пражыты. "Бывай, мой лiпень ! - гаворыць жнiвень. - Мне застаюцца цабры малiны Сады i сонца, што меней грэе, На лiпе квецень i рой пчалiны, Касцы - на лузе, у полi - жнеi…" В.Гардзей3
	*** Вось сонца ýстае пакрысе, I лугу крыштальная ваза Зайграла ý свiтальнай расе Рубiнам, Сапфiрам, Алмазам. Не б'ецца халодны крышталь: Дзень вазу нясе асцярожна. Прыцiхла зялёная даль Задумна, Турботна, Трывожна. Высвечваюць кожную грань Расiнак зiхоткiя скалкi. I ýсюды цвiтуць, дзе нi глянь, Мядункi, Званочкi, Фiялкi. Дзень новы пагоду нясе, I лугу лятучая ваза Iскрыцца ý свiтальнай расе Рубiнам, Сапфiрам, Алмазам. В.Гардзей3
	*** Гляджу на лес, на спелую зару, На промень сонца, востры i гарачы. Не верыцца, што некалi памру I прыгажосцi гэтае не ýбачу. Як можна жыць без рэчак i ялiн, Без кнiгаýкi, што лётае трывожна? Без iх ты на зямлi адзiн. Адзiн! Без iх ты - вязень у тузе астрожнай. Глядзi: як кроплi неба васiлькi. Рамонкi заýсмiхалiся прыветна. Глядзi: капаюць норы барсукi. У вечнай цемры iм заýсёды светла. Трава… Раса… Былiнка не дыхне… Прырода, бессмяротная, жывая, Пастукалася дзятлам на сасне, I сэрца насцеж ёй я адчыняю. Л.Дайнека2
	*** Прыбег сюды, у цень зялёны бору, Пасля грамотных пралiýных дажджоý, Каб наталiцца водарам чабору, Суседства папрасiць у верасоý. Яшчэ зямля пад соснамi сырая, Схаваная пад чырванню бруснiц. А бор шумiць, i я ý iм адчуваю Дыханне стогадовых навальнiц. Дажджы iшлi - то цiхiя, то з ветрам, Дый сёння з той настырнасцю iдуць. Яны цякуць цераз лясныя нетры, Зямлю перамываюць, як руду. Пясчаны грунт… Пясок залатаносны… Мой родны бор, ты шмат вякоý вякуй! Хай па крупiнцы залатыя сосны Дажджамi вымываюцца з пяску. В.Гардзей3
	Васiлёк Тут поýз ляднiк суцэльная глыбай. На поле чорнае зiрнi: Ляжаць за роднаю сялiбай З гор Скандынаýскiх камянi. Былiнка ý часе i прасторы - Звычайны сiнi васiлёк, Ды ý iм жыве дух непакоры: Дождж не сагнуý i град не ссёк. I трэба моцнае карэнне, I трэба дужасць у касцi, I трэба воля i цярпенне, Каб з-пад камення прарасцi. Чужы ý палях севазваротаý, Свой мiж ваýчкоý i лебяды. Цi ж лёгка кволаю пяшчотай Гранiт крышыць, тапiць iльды? Тут, мусiць, колас не прыжыýся б, Але даýно (прашлi вякi) На полi васiлёк з'явiýся, I - адступiлi леднiкi. В.Гардзей3
	*** Пранёсся дождж з птушыным лямантам Сярод садоý, маýклiвых нiý… I кроплi, як электралямпачкi, На кожнай траýцы запалiý. I ад святла iх незвычайнага Не зможаш ты адвесцi воч, Пакуль не шчоýкне выключальнiкам Глухая жнiвеньская ноч. Л.Дайнека2
	*** Цвiтуць i астры, i вяргiнi - Аж яркi водсвет на траве. Над соснамi ý нябёсах сiнiх Нi аблачынкi не плыве. За сiнявой, за смуглым борам Працяг жаýцее палявы. Ты ж небядуй, што восень скора Зажурыць лес i паплавы. Высокi дзень яшчэ не слотны - Ляцяць буслы ýдалечынi. Яшчэ ý тваiх вачах пяшчотных Хапае летняй цеплынi. Вятры з маланкамi i громам Паклалi долу шмат лясiн. I нам у лёсе невядомым Iсцi праз вогнiшчы калiн. Знiкае лета неýзаметку I адклiкаецца здалёк. Апошнi раз прысеý на кветку, Як восень, рыжы матылёк. Ты ж не сумуй, што ý ранках сiнiх Змаýкаюць звонкiя лясы. Я прынясу табе вяргiнi З туману, з холаду, з расы. В.Гардзей3
	Спiс выкарыстанай лiтаратуры: 1 - Саковiч П. Мiлавiца: Вершы. - Мн.: Маст. Лiт., 1999. 2 - Дайнека Л. Сняжынкi над агнём: Вершы i паэмы. - Мн.: Маст. лiт., 1989. 3 - Гардзей В. Зялёныя дажджы: Вершы. - Мн.: Маст.Лiт., 1997.