ТЕМАТИЧЕСКАЯ РУБРИКА: ЗИМА

Все тексты даны в белорусскоязычном изложении. За вокнамi халодная ýрачыстасць. Пацiху губляючы крохкiя белыя пёркi, неба спяшаецца ýбраць зямлю ý светлае пухнатае футра. Гэта зiма. Пара, якая завяршае год. Цi пачынае?.. Цiкава, колькi разнастайных асацыяцый яна выклiкае! З аднаго боку - гэта канец, смерць, з iншага - пачатак, нараджэнне новага жыцця; гэта i смутак, нават адчай, але i радасць, выклiканая бездакорнай чысцiнёй, пачуццём абнаýлення.Цi, напрыклад, снег. Так, гэта холад, але ж i цеплыня. Нездарма снегавы покрыý часта параýноýваюць з цёплым футрам. Таму не дзiýна, што зiма - адзiн з улюбёных вобразаý беларускiх паэтаý. Алена Кiрэева

	*** Сьцюжа. Вецер толькi дзiка гаспадарыць, Пралятае, злосны, вулiцай насьпех, То скубе пад небам, быццам гусi, хмары I на землю сыпле белым пер'ем сьнег. I, здаецца, з ветрам кружацца лятарнi, П'яныя ад песьняý, як пад Новы Год, Раскiдаюць, сьцелюць бледны сьвет янтарны На дыван пушысты, на блiскучы лёд. Л.Генiюш1
	З паганаý я Ныраюць санi ý белыя сумёты, i бель пластоý на гольлi ялiны, сьняжынкi таюць на гарачым лобе, а конi ймкнуць. Сьнег сыпле з вышынi. У неба дубоý ýперлiся кароны, cтаяць яны, равесьнiкi вякам, бы стройныя дарыцкiя калоны, нагадваюць стары, антычны храм. З паганаý я. Красе зямлi малюся, ý сябе ýбiраю велiч i спакой, а конi ймкнуць шляхамi Беларусi, сьняжынкi таюць на вачах сьлязой… Л.Генiюш1
	*** Навокал сьнег, бы сiвiзна на скронях Маёй зямлi, застыýшай ад вятроý. Гляджу на шлях, нейк сумна мне сягоньня. Прачнуцца б сэрцу ад трывожных сноý. З-за грудаý хмар ледзь заблiшчэла сонца I ýрэзалася ý неба, бы лямеш. Я нiцi дум вiю на верацёнцы I з пасмаý слоý сную i тку мой верш. Прамерзла крыху, як той дзень зiмовы. Завеi сьвiст заместа салаýя. На ýзьлесьсi сосны строга хмураць бровы. Суровы гiмн пяе зямля мая. Л.Генiюш1
	Першы снег Сяння ранiца й сонца ýставалi у вянку з каляровых агнёý i карункамi iльдзянымi ззялi залатыя галiны кляноý. Нетутэйшыя, дзiýныя краскi загаралiся ý шыбах вакон… Было ранне - старонкаю з казкi, было ранне, як казачны сон. А пасля… неба згасла… сцямнела… вецер голлем сухiм зашасцеý, з шэрай вышы, i чысты, i белы, снег густы паляцеý, паляцеý. Ён паблытаý дзiýныя вузоры у галлi разварушаных дрэý, ён маркотныя нiваý разоры снежна-белай пялёнкай адзеý, сыпкiх гурбаý намёý, перайначыý свет, хаду нашых чынаý i дзён. Згасiý зоры й агнi, каб зазначыць, што ýсё ж доля - не казка й не сон. Н.Арсеннева2
	Новая зiма У вабыймах дзiýнага спакою спiць палёý неабсяжны прастор… Зноý на шыбах мастацкай рукою тчэ зiма далiкатны вузор. Зноý сiнее зiмовая далеч, зноý зяленяцца змрокi, як лёд, i гарыць парпуровай эмаляй нежывы i халодны заход… А нядаýна, здаецца, учора, на блакiтных палотнах нябёс ткалi шоýкам зялёным вузоры маладыя галiны бяроз, пахла мёднай лiпой у паветры, дыхаý пешчай гарачаю змрок i змяталi вячорныя ветры пыл з распаленых сонцам дарог… Так нядаýна, учора, здаецца, хоць мяцелiца сёння мяце i на сэрца жывое кладзецца пыл лядзяны гусцей а гусцей. Н.Арсеннева2
	На белым аркушы зiмы Пасля дажджоý, як лiстапад заляжа стомлена ý бярлозе, аднойчы заквiтнее сад ружовым цветам на марозе. А скрозь туман святлом цячэ, i ты, уражаны падзеяй, iдзеш на вулiцу хутчэй начных прывецiць чарадзеяý. I там, дзе сонца ýзняло агнiста-ярую карону, дрыжыць паветра навакол загуслым i п'янкiм азонам. На белым аркушы зiмы з тае iскрыстае натуры кладуцца дрэвы i дамы штрыхамi светлымi гравюры. Г.Пашкоý3
	Снегапад вяртання Кружыць снег i падае на плечы. Белым пухам сцелецца трава. Без вiна ý гэты цiхi вечар кружыцца шчаслiва галава. Хат не бачна. Толькi вокан зоры. Ды з юнацтва заквiтнелы сад. Белыя шырокiя прасторы калыхае чысты снегапад. Так было. Было ýжо калiсьцi. Не згадаць, калi гэта было. А сягоння снегападам чыстым у душы шчаслiва ажыло. Хоць не вечны ты на гэтым свеце, але сёння думаеш найперш, што, як снег у гэты цiхi вечар, вольна i шырока пражывеш. Г.Пашкоý3
	*** Марознага ветру павевы Трывожаць закутак лясны. Абсыпаны iнеем дрэвы: Бярозы, асiны, кляны. У снезе ствалы сухастою, Нi пня, нi гнiлога камля, Як быццам з журбою, з бядою Не знаецца болей зямля. Спадзе снегавая заслона, I ýбачацца рэчы ясней: Зялёнае будзе зялёным, А чорнае стане чарней. Асiнам i кожнай сасонцы Трывог, як i людзям, стае. Зямля, мы твае абаронцы, Сыны i героi твае. Марозны, бадзёры, вясёлы Дзень цiха брыдзе мiж лясiн - Iскрацца сумётамi долы, Цярушыцца iней з галiн. В.Гарадзей4
	*** Выплывае ý марознае ранне Белы ветразь начных завiрух I, як снегу халоднае ззянне, Сталых дум пачынаецца ýзрух. Сонца зноýку пад кожнай сасною Намалюе сярэбраны цень. Завiрушная ноч за смугою, I турботны наперадзе дзень. Даль у колер вiшнёвага цвету. Снег кладзецца на поле, на плёс. Што Айчыне i цэламу свету Гэты дзень неспазнаны прынёс? Белы ветразь плыве праз пагоркi, Па лугах, праз сумненнi плыве, I згасаюць свiтальныя зоркi, I высокая мудрасць заве. З мiтуснёю былою расстанне. Дабраты i пяшчоты злiццё. Белы снег. Залацiстае ранне. I - жыццё! Без канца, да знямогi - жыццё! В.Гарадзей4
	Спiс выкарыстанай лiтаратуры: 1 - Ларыса Генiюш, Выбраныя вершы, Мiнск, 1997 г. 2 - Наталля Арсеннева "Яшчэ адна вясна", Мiнск, 1996 г. 3 - Генадзь Пашкоý "Журавiнавы востраý", Мiнск, "Мастацкая лiтаратура" 1998 г. 4 - Вiктар Гарадзей "Зялёны дождж", Мiнск, "Мастацкая лiтаратура", 1997 г.