ЛИТЕРАТУРНАЯ ГАЛЕРЕЯ: ЯНКА ЛАЙКОВ

Янка родился в 1979 году на Борисовщине, деревня Новая Мётча. Учился на филологическом факультете Белорусского государственного университета. Все тексты приведены на белорусском языке. В качестве иллюстраций к стихотворениям были использованы работы Полессковой О., Розбаша А., Солодухи Е. и Соловьёва И. Для увеличения картины для просмотра шёлкните на ней мышкой.

	*** Нехта кратае сумную лiру рукой, разлiваюцца гукi небачнаю плынню, ты глядзiш на мяне. Твой спакойны дакор хутка музыку спынiць. Будзе спаць у тваiх валасах цiшыня, будзе плакаць змярканнем пакрыýджаны лiрнiк, а ý пустэчы хiснецца каменны прасцяг дый застыне. I ý журботных, блiскучых ад слёзаý вачах схамянецца мой сцiшаны прывiд. Я вярнуýся з бязмежжа. Я прагну пачаць жыць без крыýды.
	Стары млын Каля рачулкi безназоýнай у светлай вотчыне маёй ёсць млын стары, ад вока схоýна спавiты даýнiной нямой. Ён тут спрадвеку. Невядома, хто збудаваý яго i як, Не раз, паýдзённай гнаны стомай, спачыць сюды прыходзiý я. Рабiлася свiтальна, добра, I цёпла неяк на душы у гэтых сценах прахалодных, у гэтай нерушнай цiшы. Калiсь было: прыспаý змярканне, i падхапiýся сярод зор, як быццам хтось у сне паранiý, па нерву паласнуý лязом. Прыýзняýся, хутка звык да змроку, паслухаý ценькi цёк вады, i праз рыпенне крохкiх крокваý чыiсьцi крокi ýчуý тагды. I нехта чорны, велiзарны мне прама ý вочы зазiрнуý. Сваiм паглядам змрочным, хмарным, Ён мне душу перавярнуý. З тае пары я беззваротна Закуты ý стылыя iльды, а у душы, пустой i мёртвай, сцiхотна да жуды заýжды.
	*** Апошнiя кроплi расы прыгожай да болю ранiцы ýсё даравалi ýсiм, аддаýшы ахвяру памяцi, а недзе забыты крок гучаý у пакоi сцiшана, i ведалi ýсе: то Бог прыйшоý, каб падаць iм iсцiну.
	*** Iмглiсты прысак ледзь лiпеý, на ýзмежку пасвiлiся конi, мой бацька спаý. А я сядзеý, забыýшыся зусiм на стому. На грудцы сена соп Байкал, раз-пораз натапырваý вушы, Калi ледзь чутны шолах траý яго сабачы слых парушваý. I ценi коней над ракой мой зiрк цягнулi, чаравалi. Святая ноч, святы спакой памалу ý вечнасць адплывалi.
	*** На паверхнi пашарпаных сцен i на твары братоý-езуiтаý клаýся змрочны, сутонлiвы цень, неспатоленым болем спавiты. Я, знямоглы сляпы ерэтык, сярод цемры бясконца-адчайнай то нясцерпна зрываýся на крык, то вымройваý зацята маýчанне. А пасля, у трывожным паýсне, я уздрыгваý раптоýна, нiбыта праз парожнюю стынь на мяне натыкалiся рукi Нябыту.
	Змярканне Прыйсмерак вечаровы сцiхотна кладзецца на спавiтыя задуменнем абшары. Сонца - мацi майго адзiнокага сэрца - на захадзе спелiць пажары. Мары людскiя знаходзяцца дзесьцi там, дзе гуртуюцца шчыльна бялёсыя, пульхныя неба дзецi - зсамотнелыя аблачыны. Гарлачыкам развiнецца здзiýленне, калi з самай высокай званiцы, асляпiýшы абсяг на iмгненне, нiбы вогненны боль навальнiцы, Бог Святла долу зрынецца нiцма. ... На захадзе далягляд iльснiцца.
	Сон Апаýночы плакалi зоры над апусцелай калыскай. Плакаý i ветах суровы, i неслух-вятрыска. Толькi я чамусьцi не плакаý: апантана надзiмаý аблокi, шукаý сузор'i i знакi, высочваý свой цень глыбокi, а над апусцелай калыскай у цёмным эфiрным моры плакаý неслух-вятрыска, плакалi моýчкi зоры.
	Маналог падбiтага птаха Збiраюцца мае сябры у вырай - у трудны, але светлы й ясны шлях. Я ж застаюся тут. Такi мне вырак: у вырай не ляцiць падбiты птах. Няма мне даравання ад сябрыны, найгоршы вораг зараз стаý я ýсiм На сэрцы ж так балесна i палынна, i так нясцерпна вабiць неба сiнь! А зверху да мяне даносiць вецер дакор апошнi: "Ты ня наш, ня наш..." i я адзiн, адзiн у цэлым свеце, чаму, чаму так ёсць, а не iнакш?!
	*** Прысненне дзiýнае i лёгкае: у сцiхлай завадзi рачной шчупак самотны гучна плёхкае i ценi зыбяцца чаýноý. А дальш, у чаратох прыстоеных, дзе звыкла жамера гудзе, а гукi дыхаюць сутонямi - ступае нехта па вадзе. Аброслы раскаю i згорблены, пасрэблены ýвесь луской, спавiты воднай прахалодаю, павольна ён iдзе ракой. К яму хiнуцца вербы нiцыя, i цiшу поýнiць дзiýны звон, i падаецца мне, што быццам бы так з рыбамi гаворыць ён. I вочы цёплыя паблiскваюць сярод зялёных валасоý, i iскры ясныя распырскваюць на мой далёкi, светлы сон.
	*** Дванаццаць свечак на куце, i кожная - згарае, а велiзарны смутны цень на хату наступае. Ратуе толькi нас агонь - гарачы, аж балючы. I гэты сон вякоý спакон трываць, трываць нас вучыць.